Lydia pamiętała wszystko z tamtej nocy. Płomień świecy. Zapach cebuli zwisających z belek. Uczucie chłodu, ale nie twardości, tej kompaktowej ściany. Babcia kontynuowała: "Jeśli nauczysz się, jak zachowuje się ziemia, nigdy nie będziesz całkowicie należeć do burzy."
Po śmierci Noaha to wspomnienie powróciło z niemal fizyczną siłą. Wypadek pozostawił w Lydii coś więcej niż tylko ból. To uświadomiło jej, jak szybko życie można podzielić na przed i po. Noe nie zginął z braku miłości, odwagi czy modlitwy. Zginął, bo drzewo spadło tam, gdzie nie powinno, a ciało było bardziej kruche niż drewno. Lydia nie mogła znieść myśli, że resztę życia będzie przeżywać według zasad sprawy. Pokój pod chatą powstał tam, nie jako akt buntu wobec doliny, lecz jako osobista odmowa dwukrotnej bezbronności.
Wspiął się z powrotem i opuścił właz. Pierwsze płatki śniegu już zaczynały bębnić o okno.
Przez następne dwie godziny poruszał się z zamyśloną powolnością kogoś, kto pracuje w coraz węższym zakresie. Niosła więcej drewna z szopy, aż stos obok pieca sięgnął kolan do końca. Napełniał każde wiadro i czajnik ze studni, za każdym razem chłodniejszą wodą niż poprzednio, aż palce paliły go tak mocno, że musiał zacisnąć je w pięści, by je powstrzymać. Sprawdził drążki dachowe i włożył dodatkowe szmatki w szczeliny wokół ram okien. Ułożył jedzenie i koce na dole, dodał stary płaszcz Noaha z bawołów, a potem wrócił po kawę i małą paczkę suszonej mięty, którą trzymał na bóle głowy i problemy żołądkowe. Gdy skończył, śnieg nie padał już płatkami, lecz w plamach, jakby niebo zrezygnowało z wysiłku tworzenia pojedynczych sylwetek i po prostu całkowicie się opróżniało.
Świat za drzwiami jego chaty zniknął w bieli.
Właśnie postawił czajnik na kuchence, gdy rozległo się pierwsze pukanie do drzwi.
Odwrócił się gwałtownie, sztywniejąc każdy mięsień. Drugi cios był głośniejszy, a potem rozległ się głos, który burza tak rozdarła, że słyszała tylko jego fragmenty. Przy trzecim ujęciu imię stało się dla niej jasne.
"Lidia!"
Po dwóch krokach dotarł do drzwi. Wiatr niemal wyrwał jej drzwi z ręki, gdy je otwierała. W środku pękał śnieg. Na ganku siedzieli Martha Bell i jej 13-letni syn Samuel, oboje pochyleni nad burzą niczym drzewa w szalejącym nurcie. Szal Marthy był biały od lodu. Usta Samuela przybrały przerażający odcień niebieskiego.
Lydia chwyciła chłopca za ramię i wciągnęła go do środka, podczas gdy Marta zatoczyła się za nim. Zamknął drzwi kopnięciem piętą i opuścił drążek. Przez chwilę cała trójka stała tam, bez tchu, podczas gdy burza szalała na zewnątrz, niemal wściekła, że została odrzucona.
Marta próbowała mówić, ale nie mogła. Jej zęby szczękały zbyt mocno o siebie.
"Chodź do kuchenki," powiedziała Lydia. "Teraz. Samuel, usiądź. Martha, zdejmij te rękawiczki, zanim palce ci zamarzną."
Chłopiec posłuchał z powolnym zdezorientowaniem kogoś, kto wyczerpał większość swoich zdolności umysłowych, by pozostać na nogach. Lydia uklękła przed nim, zerwała mu buty i przeklęła pod nosem, gdy poczuła, jak zimne są jego stopy przez wełniane skarpetki. Nie jest zimno, dzięki Bogu. Boleśnie zamarzał. Zaniemówił, gdy krążenie zaczęło powoli i słabo wracać.
Martha objęła jej szyję obiema rękami, ściskając je, jakby chciała się powstrzymać. "Dach," powiedział w końcu. "Upadł na tylnym pokoju. Złamała się belka. Śnieg wpadł naraz. Myślałem, że możemy poczekać, ale potem ustąpiła kolejna część miejsca i Samuel krzyknął, a ja zrozumiałem, że jeśli zostaniemy, zostaniemy pochowani w miejscu."
"Jak daleko podróżowałeś?"
"Z posterunku." Przełknął ślinę. "Przez biel widziałem twoją latarnię, gdy podmuchy wiatru wzniosły się. To tylko dzięki niej tu trafiliśmy."
Lydia najpierw podała Samuelowi puszany kubek ciepłej wody, potem jeden Marcie. Spojrzała na twarz chłopca, gdy pił. Wciąż mocno się trząsł, ale jego oczy znów się wyostrzały, co było ważniejsze. Samuel był cichym dzieckiem, o poważnym wyrazie twarzy i nawyku słuchania dłużej niż większość dorosłych. Lydia zawsze to lubiła. Teraz patrzył na ściany, okno i dach z okropną zdolnością do zrozumienia jako dorosły.
"Czy ten dach też się zawali?" zapytał.
Szczera odpowiedź brzmiała: może.
Lydia spojrzała w górę. Chata była dobrze zbudowana. Noah sam ustawił belki, a belka kalenicowa była mocna, ale żaden dach nie wytrzymał ciężaru wystarczającej ilości mokrego śniegu połączonej z nieustępliwym wiatrem. Myślał o pokoju poniżej, starannie ułożonych kamieniach, kanałach wentylacyjnych, tunelu. Miał nadzieję, że tej nocy nie będzie jej potrzebował. Nadzieja nie była już częścią kalkulacji.
"Mamy inne miejsce," powiedział.
Marta aggrottò la fronte. "Un altro posto dove?"
Sotto di loro, come se la cabina avesse origliato la domanda e si fosse lamentata del ritardo, si udì un lungo gemito attraverso le assi, seguito da un forte scricchiolio proveniente dalla parete nord. La neve batteva contro la finestra con tale violenza da sembrare ghiaia scagliata.
Lydia non rispose subito. Invece si avvicinò al tavolo, lo spostò di lato e rimboccò il tappeto. Martha rimase a fissare la botola che si apriva. Samuel si sporse in avanti, con gli occhi sgranati nonostante la stanchezza.
Lydia infilò le dita nell'anello di ferro e tirò. La porta si sollevò. Il quadrato di oscurità sottostante sembrava quasi calmo nel suo silenzio.
Marta sussurrò: "Dio mio".
«Prendi le coperte», disse Lydia. «Prendi la lanterna dal gancio. Samuel va per primo. Io sarò dietro di te.»
Marta non si mosse. "Hai costruito qualcosa sotto casa?"
"SÌ."
“Quanto in profondità?”
"Abbastanza profondo da resistere al panico, cosa che non si può certo dire dello stare qui a fare domande."
Ciò scosse Marta, che si riprese dallo stupore. Raccolse le coperte e accompagnò Samuel alla scala. Lydia tenne la luce bassa mentre il ragazzo saliva. Quando i suoi stivali toccarono terra, la sua voce si levò: "Ci sono degli scaffali quaggiù".
"Continua ad andare in panchina", gridò Lydia.
Marta zeszła zaraz po niej, jej spódnice ocierały się o poręcze schodów. Lydia wrzuciła czajnik, puszkę po kawie i rewolwer do worka, rzuciła ostatnie spojrzenie na chatę i poczuła nagły ból tak ostry, że prawie się zatoczyła. Noah jadł przy tym stole. Noah stał przy kuchence, wycierając śnieg z rękawiczek. Noah zmarł kilka miesięcy wcześniej, a jednak, tuż przed zejściem, Lydia uświadomiła sobie, że burza może dokończyć to, co rozpoczęła śmierć, i przybrać formę ich wspólnego życia, całkowicie z góry.
Wtedy między krokwicami otworzyła się straszna szczelina.
Zarzucił worek na ramię, zszedł po drabinie i zamknął nad nimi właz.
Na moment ogarnęła ją ciemność. Potem zapalił latarnię. Ciepłe żółte światło rozlało się na osadzonych kamieniach, półkach, narzędziach, kocach i zwartym porządku miejsca zbudowanego z pracy, a nie nadziei. Marta oparła dłoń o ścianę i mrugnęła z niedowierzaniem.
"Jest gorąco."
"Pogoda pozostaje łagodna," powiedziała Lydia. "Gleba powoli rozprasza ciepło."
Samuel przesunął opuszkami palców po murach. "Niosłeś to wszystko sam?"
"Nie wszystko naraz."
