Kiedyś wierzyłem, że to ja zostałem skrzywdzony.

Kiedy Elena odeszła ode mnie trzy lata temu, nie krzyczała. Nie oskarżała. Nie błagała.
Spakowała jedną walizkę, położyła obrączkę na kuchennym blacie i powiedziała tylko jedno zdanie:

„Wiem o niej.”

To było wszystko.

Bez wyjaśnień. Bez konfrontacji.

Oczywiście wszystkiemu zaprzeczałem. Powtarzałem sobie, że jest paranoiczna, niepewna siebie, dramatyczna. A kiedy nie walczyła o małżeństwo, przekonywałem sam siebie, że to znaczy, że nigdy nie kochała mnie wystarczająco.

Miesiąc później zamieszkałam z Camilą – moją współpracowniczką, moją „nieszkodliwą rozrywką”, kobietą, o której przysięgałam, że jest po prostu przyjaciółką.

Życie toczyło się dalej.

Albo tak mi się wydawało.

Trzy lata później dowiedziałem się, że Elena wychodzi za mąż.

Wspólny znajomy wspomniał o tym mimochodem.
„Wychodzi za mąż za faceta, który pracuje w małym warsztacie samochodowym. Niewielkie pieniądze. Trochę… zwyczajnie”.

Uśmiechnąłem się, gdy to usłyszałem.