Skinęła głową, mimo że kręciło jej się w głowie.
„Moja siostra. Mieszka po drugiej stronie miasta.”
„Dalej. Dzisiaj. Nie wracaj do domu wcześniej.”
Emma ubrała się bez słowa, z bijącym sercem i pytaniami wirującymi w głowie, których wciąż nie potrafiła sformułować. Pragnęła wyjaśnień, pocieszenia, ale blada, zdezorientowana mina doktora Coopera odebrała jej mowę. Tuż przed wyjściem włożył jej w dłoń złożoną kartkę papieru. Rozłożyła ją dopiero, gdy wróciła do samochodu, drżąc, z wciąż cichym silnikiem.
Na nim widniały trzy słowa: „Ufaj temu, co wiesz”.
Emma opuściła klinikę, zostawiając dom, który zbudowała, męża, którego myślała, że zna, i życie, które – jak zdała sobie sprawę – mogło być starannie skonstruowanym kłamstwem.
Kiedy Emma dotarła do domu siostry Claire, osunęła się na sofę, drżąc. Claire, pielęgniarka nocna, wciąż tam była. Z otwartymi oczami słuchała, jak Emma relacjonuje słowa lekarza.
„Hm, nie można tego brać dosłownie. Może coś źle zinterpretował. Może…”
