Klucze utknęły w zamku. Vera szarpnęła drzwi w swoją stronę – nie dało się ich otworzyć. Spróbowała ponownie. Zamek ustąpił ze skrzypieniem, jakby ktoś go wymienił. Pchnęła drzwi ramieniem i zamarła.
Salon, gdzie tydzień temu wisiała biała ściana z abstrakcyjnym muralem, był teraz pomalowany na wiśniowo – grubo i agresywnie. W miejscu designerskiej lampy wisiał kryształowy potwór z sowieckiej przeszłości. Oleg stał przy oknie z rękami w kieszeniach.
— Co to jest?
Vera odłożyła torbę.
„Mama się wyprowadziła. Na dobre”.
Mówił, jakby relacjonował prognozę pogody.
„Od dziś będziesz koordynować wszystko z moją mamą. Teraz ona rządzi w domu
”. Vera poczuła, jak ściska ją w gardle.
Nie chodzi o słowa, ale o spokój, z jakim je wypowiedział.
„Oleg, to moje mieszkanie
”. „Nasze. A mama też tu teraz mieszka. Przyzwyczaj się”.
Galina Pawłowna wyłoniła się z korytarza. Wysoka, z włosami spiętymi w kok, ubrana w ciemnoniebieski szlafrok, który nosiła jak mundurek dyrektora. Była wicedyrektorką. Spojrzała na Wierę jak uczennica w szkole.
„Cześć, Vero. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko temu, że odnowiłam mieszkanie? Było zimno. W domu powinno być przytulnie
”. Vera milczała. Galina Pawłowna minęła ją i weszła do kuchni, nie czekając na odpowiedź.
Vera obudziła się rano, słysząc zgrzyt. Wyszła na korytarz – teściowa wynosiła pudła z biura. Papierowe modele budynków, nad którymi pracowała miesiącami, leżały pogniecione na podłodze.
„Co robisz?
” „Robię miejsce na przechowywanie. Nie potrzebujesz tyle gratów. Popracuj w kuchni”.
Vera podniosła model muzeum – jedna wieża była pognieciona. Ścisnęła go w dłoniach.
„To moja praca
”. „Praca przynosi pieniądze. To tylko hobby”.
Wiera podeszła do Olega. Siedział na kanapie i przeglądał telefon.
„Powiedz swojej matce, żeby oddała mi gabinet”.
Nawet nie podniósł wzroku.
„Mama ma rację. Nie potrzebujesz osobnego pokoju
”. „Oleg, mieszkam tu. Pracuję tu”.
W końcu na nią spojrzał. Jego wzrok był pusty.
„Wszyscy tu teraz mieszkamy. Mama jest dyrektorką budynku. Szanuj ją”.
Wiera próbowała pracować w kuchni, z planami rozłożonymi na stole. Galina Pawłowna ciągle się wtrącała: kładła garnek na papierach i włączała czajnik podczas rozmów telefonicznych. Pewnego dnia Wiera negocjowała z dużym deweloperem. Weszła Galina Pawłowna, włączyła okap na pełną moc i zaczęła smażyć cebulę.
Vera próbowała gestem nakazać im, żeby poczekali. Jej teściowa udawała, że nie zauważa.
„Przepraszam, oddzwonię.
” Vera wyłączyła dźwięk.
— Zrobiłeś to celowo?
— Co celowo? Gotuję obiad. A może mam się głodzić, kiedy będziesz gadał?
Klient nie oddzwonił. Projekt trafił do konkurencji.
Tego wieczoru Wiera sprawdziła ich wspólne konto. Kwota była mniejsza. Duży przelew na konto Olega. Poszła do sypialni.
— Gdzie podziały się te pieniądze?
— Mama ich potrzebowała.
— Na co?
— Na leczenie. Nie twoja sprawa.
Vera usiadła na skraju łóżka. Trzęsły jej się ręce.
„To nasze wspólne konto. Nie miałeś prawa
”. „Tak, zrobiłem. Mama powiedziała: przestań marnować pieniądze na drobiazgi. Czas inwestować w rodzinę
”. „W rodzinę? Oleg, sam na nie zapracowałem
”. „Nasze pieniądze. Teraz mama kontroluje budżet. To bardziej uczciwe”.
Wstał i wyszedł, nawet się nie oglądając.
Wiera nie spała całą noc. Słuchała Galiny Pawłownej krążącej po mieszkaniu przez ścianę, sprawdzającej, czy wszystko jest wyłączone. Jej kroki były ciężkie, metodyczne. To nie było tymczasowe. To było na zawsze. Jeśli teraz nie przestanie, wyrzucą ją z własnego domu.
Rano wstała przed wszystkimi. Weszła do dawnego biura – teraz magazynu. Drzwi były uchylone. Galina Pawłowna siedziała na podłodze, przeglądając papiery. Wiera je rozpoznała – dokumenty z sejfu. Umowa małżeńska, akt własności mieszkania.
Teściowa podniosła głowę. Bez wstydu.
„Szukam kodu do sejfu. Oleg mówi, że masz tam jakieś inne dokumenty. Muszę to sprawdzić”.
Vera weszła do pokoju. Cicho wyjęła telefon, ustawiła nagrywanie i schowała go do kieszeni, z ekranem skierowanym na zewnątrz.
„Chcesz podważyć umowę przedmałżeńską?
” „Chcę chronić interesy mojego syna
”. „Przed kim? Przede mną?”
Galina Pawłowna wstała.
— Od ciebie. Wykorzystujesz go. Mieszkasz w swoim mieszkaniu jak królowa, a on jest nikim. To niesprawiedliwe. A ja to naprawię.
— Jak dokładnie?
— Mam znajomości. Powiem wszystkim, że twój ostatni projekt upadł przez ciebie. Że oszukałaś klienta. Reputacja to krucha rzecz, Wieroczko. Szybko się psuje.
Wiera trzymała telefon tak, żeby mikrofon wszystko wychwycił. Galina Pawłowna mówiła wyraźnie, pewnie.
„Szantażujesz mnie?
” „Daję ci szansę na polubowne załatwienie sprawy. Przekaż mieszkanie Olegowi, a zostawię cię w spokoju. Jeśli tego nie zrobisz, zniszczę wszystko, co zbudowałeś. Dokonaj wyboru”.
Vera wyłączyła nagrywanie. Odwróciła się i wyszła bez słowa.
Oleg wrócił wieczorem. Wiera siedziała w kuchni, a przed nią leżała teczka z wydrukami.
„Musimy porozmawiać”.
Podszedł do lodówki i wyjął wodę.
"O co chodzi?
" "Twoja matka próbuje odebrać mi mieszkanie."
Wzruszył ramionami.
„Mama chce sprawiedliwości. Mieszkasz sam w trzypokojowym mieszkaniu, a ona wynajmuje jednopokojowe. Czy to normalne?
” „Oleg, to moja własność. Zgodnie z dokumentami.
” „Dokumenty można przejrzeć”.
Usiadł naprzeciwko niej, patrząc jej zimno i surowo w oczy.
„Albo zaakceptujesz nowe zasady, albo się rozwiedziemy. Mama zostaje. Zgadzasz się z nią co do wydatków, decyzji, wszystkiego. Albo odchodzisz
”. Vera nie wahała się.
„Dobrze. Pomyślę o tym”.
Następnego dnia Wiera zadzwoniła do swojej sąsiadki, Tamary Borisovny, byłej sędzi, która przeszła na emeryturę trzy lata temu. Piły herbatę w jej kuchni, a Wiera opowiedziała jej wszystko. Tamara Borisovna słuchała w milczeniu, a potem skinęła głową.
„Słyszałam krzyki. Jestem gotowa zeznawać, jeśli będzie trzeba”.
Vera wręczyła nagranie swojemu prawnikowi. Odpowiedziała krótko: „Wystarczy. Przygotowuję dokumenty”.
Dwa dni później Wiera wróciła do domu wcześniej niż zwykle. Drzwi spiżarni były uchylone. Pchnęła je – Galina Pawłowna stała przy sejfie ze śrubokrętem, próbując otworzyć zamek.
„Co robisz?”
Teściowa odwróciła się. Jej twarz wyrażała gniew i nie próbowała się zasłonić.
„To, co powinnaś była zrobić dawno temu. Myślisz, że pozwolę ci wyrzucić mojego syna?
” „To mój dom
”. „Nie. To dom mojego syna. I odejdziesz. Sama albo w niesławie – zdecyduj”.
Wiera milczała. Galina Pawłowna rzuciła śrubokręt na podłogę i podeszła do niej.
„Nie żartuję, Wieroczko. Podpisz akt darowizny, bo zrujnuję ci karierę. Mam dość znajomych”.
Wiera wyjęła telefon. Włączyła ekran. Galina Pawłowna to zauważyła i zamilkła.
— Nagrywasz mnie?
— Nagrywałam. Wczoraj. I przedwczoraj. Wszystko, co mówiłeś.
Twarz mojej teściowej zbladła.
"Nie odważyłbyś się.
" "Zobaczymy.
" Vera odwróciła się i odeszła.
Tego ranka Galina Pawłowna otrzymała nakaz sądowy. Nakaz powstrzymania się od zbliżania się i nakaz eksmisji. Stała na korytarzu, trzymając w rękach dokumenty, z niedowierzaniem.
„To nielegalne! Jestem tu zarejestrowany!
” „Nie jesteś tu zarejestrowany. Sprawdź.
” Prawnik Very stał obok, spokojny i opanowany.
„Groźby zostały zarejestrowane. Próba włamania do sejfu również. Są zeznania świadków. Masz 24 godziny na spakowanie swoich rzeczy”.
Galina Pawłowna spojrzała na Wierę z nienawiścią.
„Pożałujesz
”. „Nie. Pożałujesz”.
Oleg wrócił wieczorem. Zobaczył swoją walizkę przy drzwiach. Wierę stojącą tam z teczką dokumentów w dłoniach.
— Co się dzieje?
— Wyjeżdżasz. Z matką.
— Nie masz prawa!
— Mam.
Podała mu papiery. Przebiegł je wzrokiem, a jego twarz zbladła.
„To umowa przedmałżeńska. Mieszkanie jest moje. Twoja matka mi groziła, próbowała włamać się do sejfu, szantażowała mnie. Wszystko jest spisane. Sąd orzekł – wyprowadzacie się. Oboje.
” „Vera, zaczekaj, możemy…
” „Nie.”
Uniosła rękę i wskazała na drzwi.
„Patrz na moją rękę”.
Spojrzał tam, gdzie wskazywała. Ktoś zapukał do drzwi. Vera otworzyła. Na progu stali komornicy i dwóch policjantów.
„Czy Galina Pawłowna Sokołowa i Oleg Wiktorowicz Sokołow są tutaj?
” „Tutaj
”. Wiera odsunęła się. Oleg próbował coś powiedzieć, ale komornik mu przerwał.
„Nie przeszkadzaj w wykonaniu decyzji. Spakuj swoje rzeczy. Dziesięć minut”.
Galina Pawłowna wyszła z pokoju. Spojrzała na Wierę z taką furią, że poczuła dreszcz. Ale nie ustąpiła.
Godzinę później odjechali. Wiera stała przy oknie, patrząc, jak Oleg pakuje walizki do samochodu. Galina Pawłowna siedziała na przednim siedzeniu, ściskając torbę na kolanach. Odjechali, nie oglądając się za siebie.
Vera zamknęła okno. Przeszła przez mieszkanie – znowu swoje. Jutro zamaluje wiśniową ścianę. Sama zdejmie żyrandol. Przywróci biuro.
Usiadłem na sofie. Po raz pierwszy od tygodni poczułem, że mogę swobodnie oddychać.
Telefon zawibrował. Wiadomość od prawnika: „Wszystko załatwione. Zamki można wymienić”.
Vera spojrzała na pusty salon. Cisza nie była przytłaczająca. Była jej własna.
Na stole leżał śrubokręt – ten sam, którego Galina Pawłowna użyła do otwarcia sejfu. Wiera podniosła go, podeszła do wiśniowej ściany i przesunęła końcówką po farbie. Warstwa była cienka, odsłaniając białą bazę pod spodem.
Zachichotała. Nie było to tak głębokie, jak się wydawało.
Jeśli Ci się spodobało, polub, skomentuj i zasubskrybuj!
