„Co robisz?” zapytał Thomas.
„Pokryj ściany wełną.”
„Z runem?”
Ingred wbiła kolejny gwóźdź w masę włókien, mocując ją do desek. „Lanolina odpycha wilgoć. Falistość zatrzymuje powietrze. Powietrze nie przewodzi ciepła. Zimno nie może się przedostać”.
Thomas wszedł. Dotknął ściany, którą już przykryła, przesuwając palcami po sprasowanej wełnie. Była gruba i elastyczna, a jego palce pozostały tłuste.
„To przyciągnie szkodniki” – powiedział. „Myszy, mole, wszystko, co żywi się wełną”.
„Lanolina również je odstrasza. Owady nie lubią jej smaku.”
„Nie wiesz.”
„Wiem, że moja babcia tak układała ściany. Wiem, że mongolscy pasterze stosują filcową izolację od 3000 lat. Wiem, że gazety w tych pomieszczeniach są bezużyteczne, a drewno, na które mnie stać, starczy na osiem tygodni, a zima trwa cztery miesiące”.
Thomas milczał przez chwilę. Spojrzał na ściany, na szczelinę, przez którą wciąż sączyło się światło dzienne, na stertę zniszczonej wełny czekającej na ponowne przymocowanie.
„Używasz resztek wełny” – powiedział. „Czy Grande ci ją dają?”
„Kazali mi to spalić. Żaden handlarz tego nie kupi, bo jest bezwartościowe”.
„Bo nie wiedzą, ile to jest warte”.
Thomas pokręcił głową. Był człowiekiem praktycznym, ostrożnym, tak jak sześć zim w Montanie nauczyło go ostrożności.
„Ingrid, widziałam, jak zawalają się chaty. Widziałam, jak pasterze zamarzają na śmierć. To nie Norwegia. To nie mongolski step. Nie rozumiesz jeszcze, jaki tu jest chłód. Kiedy nadejdzie styczeń, kiedy temperatura spadnie do -40 stopni, piec będzie palił się cały dzień, a w wiadrze z wodą i tak będzie się formował lód. Wełna nie ochroni przed takim zimnem”.
„Może to spowolnić”.
„To za mało. Marnujesz czas. Powinieneś rąbać drewno. Powinieneś znaleźć rodzinę, z którą spędzisz zimę. Powinieneś być…”
„Co mam zrobić?” Ingrid odwróciła się do niego, wciąż trzymając młotek. „Znaleźć męża? Zrzec się roszczeń? Wrócić do Norwegii i przyznać, że poniosłam porażkę?”
Pokręcił głową.
„Mam 240 owiec. Mam tę chatę. Mam dwa stosy drewna i 40 funtów wełny. Wyłożę te ściany, powoli spalę drewno i przetrwam zimę. Jeśli się mylę, umrę i to nie będzie miało znaczenia. Jeśli mam rację…”
He didn't finish the sentence. There was no need.
Thomas stood there for a long time, watching her. Then he nodded once and headed for the door.
"I hope you're right," he said. "I'll contact you in November. If you're still alive, maybe I'll ask you how."
He left. Ingred turned to the wall and hammered in another nail. The calendar read September 27th. The first hard frost was expected in three weeks.
The cattle ranchers learned of it by the second week of October. Ingred had been keeping herself out of the way all autumn, walking her flock and working on her cabin in the evenings. She had finished the south face and much of the west face, and the wool was running low. Leene would need at least another 30 pounds to complete the job. The wool damaged by her own shearing wouldn't be enough.
On October 15th, she went to the Grande Ranch to ask Karen about purchasing more scrap wool. Karen quoted her 40 cents for 20 pounds, the market price for material that would otherwise be discarded. Ingred could barely afford it. But when she returned to White Sulphur Springs to pick up her monthly supply, Silas Brennan was waiting for her outside the store.
Brennan raised cattle on the pastures south of the Judith Mountains. He was one of the big ranchers, with 3,000 head and a team of 12, and he had made his opinion on sheep known to everyone in Meagher County. Sheep destroyed pastures. Sheep stank. Sheep attracted wolves, which then attacked the cattle. And the sheep ranchers were worse than the sheep themselves: dirty, foreign, too poor to matter, and too stubborn to leave.
She leaned against the tethering post as Ingred dismounted, watching her with unblinking eyes.
"You're the Norwegian," she said. "The one who lines the cabin with sheep dung."
Ingred tied his horse. "Wool, not manure."
“The same thing.”
Brennan stepped away from the pole and approached. He was tall, broad-shouldered, with a windswept face and a powerful voice. People in the street had stopped to watch.
"I heard you're buying scrap wool. Are you planning on reselling it to someone even more stupid than you?"
"I plan to use it as insulation."
Brennan smiled, but there was no trace of warmth. "You know what happens when a sheep farm fails here? The land recovers. The grass grows back. The pasture becomes available for the cattle." She leaned closer. "You know what I think? I think you'll freeze to death in that shack of yours. And when spring comes, there will be two hundred dead sheep rotting in Musselshell's pasture, and the Grandes will finally understand what the rest of us already know. This isn't sheep country. Never has been, and never will be."
Ingred felt the city's eyes upon her. She felt the weight of Brennan's contempt. But underneath, she felt something even colder: the knowledge that maybe she was right.
“See you in the spring,” she said.
Brennan laughed. "No, you won't."
He left.
