Zdjęła z niego mokre ubranie, owinęła w koce, zbadała żebra i znalazła duże złamanie, może dwa, oraz ciemne siniaki ciągnące się wzdłuż boku od uderzenia w wóz. Ogrzała mu dłonie i stopy, podłożyła cegły przy ogniu, zaparzyła herbatę z kory wierzby, żeby złagodzić ból, i podała bliźniakom bulion. Przez trzy dni burza pogrzebała chatę pod prawie metrową warstwą śniegu, podczas gdy w środku toczyła się mniejsza, bardziej kameralna bitwa.
Mężczyzna płonął gorączką. Czasami mamrotał jakieś bzdury. Raz zawołał „Lilę” i „June”, które Mara uznała za dziewczynki. Innym razem powiedział, tak wyraźnie jak modlitwa: „Nie pozwolę mu ich zabrać”. Te słowa utkwiły w pamięci Mary niczym osty.
Na początku bliźniaki prawie się nie odzywały. Siedziały skulone na kocu z bawolego futra przy ognisku, otulone kocami, obserwując Marę poważnym wzrokiem dzikich stworzeń, oceniających, czy świat jest bezpieczny. Mara nie forsowała rozmowy. Ból i strach rzadko ustępują pod presją. Zamiast tego zbudowała bezpieczną przystań tak, jak gotowała zupę: cierpliwością, ciepłem i czasem.
Wypełnił chatę kuszącymi aromatami gulaszu z jelenia, cebuli, fasoli i szałwii. Nucił cicho i bez słowa, pracując. Naprawił dziurę w płaszczu dziewczyny. Zostawił blaszane kubki z rosołem w zasięgu ręki, zamiast podawać je bezpośrednio. Drugiej nocy, gdy zatrzasnęły się okiennice, a burza wydała złowieszcze odgłosy wokół chaty, usiadł w bujanym fotelu przy kominku i powiedział lekko, nie patrząc na nich: „To stare miejsce przerażało mnie w taką pogodę. Myślałem, że wiatr opowiada złe historie”.
Jedna z dziewcząt spojrzała w górę.
„Ale coś sobie uświadomiłam” – kontynuowała Mara, obracając skarpetkę na kolanach. „Wiatr wyje tylko dlatego, że nie ma gdzie się zatrzymać. Czasami właśnie tym jest strach. Zimno szukające wyjścia”.
Kiedy skończył mówić, ich małe buzie na tyle złagodniały, że można było zauważyć, że słuchają.
Później tej nocy, rozpalając na nowo ogień, Mara poczuła lekki ciężar na nodze. Spojrzała w dół i zobaczyła jednego z bliźniaków, nieco młodszego, sennie opartego o jej spódnicę, z obiema rękami owiniętymi wokół jej uda. W tym geście nie było nic teatralnego. Chłopiec po prostu podszedł do najcieplejszego miejsca w pokoju i postanowił zaufać.
Mara pozostała nieruchoma.
Nie trzymała dziecka na rękach, odkąd ona i Eli stracili syna przed narodzinami. Nie spodziewała się, że ten stary, uśpiony ból powróci, ale tak się stało – nie jak otwierająca się rana, ale jak zamarznięta ziemia czująca wodę pod spodem.
Trzeciego dnia rano gorączka spadła.
Mara mieliła kawę, gdy usłyszała szelest materiału dochodzący z łóżka w kącie. Odwróciła się i zobaczyła mężczyznę próbującego usiąść. Udało mu się unieść tylko częściowo, zanim przeszył go palący ból w boku, który zbladł mu na twarzy.
„Połóż się” – rozkazał, przechodząc przez pokój. „Chyba że masz ochotę na omdlenia”.
Spojrzał na nią, jego oczy były teraz ciemne i jasne, wyostrzone inteligencją, pomimo zmęczenia.
„Moje córki” – wychrypiał.
„Żywy. Odżywiony. Ciepły. Śpiący”. Mara wskazała na kominek, gdzie bliźniaki leżały skulone pod patchworkowym kocem. „O mało nie zamarzłeś na śmierć, żeby tak zostało”.
Na jego twarzy pojawił się wyraz ulgi tak wyraźny, że Mara musiała na chwilę odwrócić wzrok. To było zbyt intymne uczucie, ten rodzaj wdzięczności. Zbyt ludzkie.
„Co to za miejsce?” zapytał po chwili.
„Painted Mesa Ridge. Dwadzieścia mil od Taos, jeśli droga jest w dobrym stanie, pięćdziesiąt, jeśli nie. Jestem Mara.”
Powtórzył jej imię cicho, jakby sprawdzał, czy należy do niego. „Mara”.
"A ty?"
Wahanie. Małe, ale realne.
„Danielu” – powiedział. „Tylko Danielu”.
Tylko Daniel.
Mara zauważyła pominięcie. Zauważyła również, że koszula, którą powiesił do wyschnięcia, była uszyta z cienkiej bawełny, a nie z szorstkiego materiału pasterza czy kupca. Mówił kulturalnie, a jego postawa, nawet gdy był ranny, była nieco formalna. Jego dłonie były silne, ale nie odznaczały się w typowych miejscach. Nie był człowiekiem przyzwyczajonym do spania w wozach ani stawiania czoła zamieciom. Cokolwiek sprowadziło go na tę górę, nie było czymś zwyczajnym.
„Biegałeś” – powiedziała Mara.
Jego wzrok padł na nią z niepokojem.
Mężczyzna nie zabiera dwóch małych dziewczynek wysoko w góry pod koniec października, chyba że to, przed czym ucieka, przeraża go bardziej niż burza.
Daniel odwrócił wzrok w stronę oszronionego okna. Przez dłuższą chwilę myślała, że nic nie powie. Potem odpowiedział ostrożnie: „Są ludzie, którzy uważają, że mają prawo decydować o moim życiu. I życiu moich córek”.
„Wydaje się to drogie.”
