Więc kiedy nikt nie patrzył, chwyciłem pudełko i zacząłem zbierać słoiki.
Jeden po drugim.
Piętnaście w sumie.
W domu ustawiłam je w kuchni.
Otworzyłem jeden.
Zapach był ostry, ale kojący, nie sztuczny, a ciepły i naturalny. Poczułem go.
Doskonały.
Tak jak pamiętałem.
Ale coś było nie tak.
Słoik sam w sobie.
Wyglądał na stary, ale spód nie był tak gładki, jak powinien.
Odwróciłem ją.
Nic.
Może za dużo myślałem.
Otworzyłem kolejny.
A potem jeszcze jeden.
Kiedy doszedłem do dwunastego słoika, zamarłem.
U podstawy, pod cienką warstwą wyschniętej gliny, znajdowały się delikatne nacięcia.
Delikatnie je podrapałem.
Pojawiło się kilka listów.
„Godzina koguta. Trzy. Siedem. Drzewo mesquite. Cień.”
Moje serce zabiło mocniej.
To nie był przypadek.
To była wiadomość.
Kod.
Tej nocy nie mogłem spać.
Słowa te powtarzały się w mojej głowie niczym układanka do rozwiązania.
Do kogo było skierowane to pismo?
Po co to tak ukrywać?
Z wyjątkiem tego, że…
Ktokolwiek to napisał, nie mógł mówić otwarcie.
Być może byli pod obserwacją.
A może ta wiadomość w ogóle nie była skierowana do szefa.
Ale dla tych, którzy są wystarczająco uważni, aby to znaleźć.
Następnego dnia połączyłem wskazówki.
Na starym zdjęciu firmowym można było zobaczyć duże drzewo mesquite rosnące przed oryginalnym budynkiem fabrycznym.
Opuszczona fabryka.
Tak musiało być.
O zachodzie słońca, o godzinie koguta, pojechałem tam samochodem.
Wszędzie panowała cisza, wręcz niesamowita.
Ale drzewo nadal stało.
Ogromny. Starożytny.
Poszedłem za jego cieniem.
Trzy kroki.
Potem siedem.
Zatrzymałem się.
