„Dlaczego?” wyszeptał w ciemność.
"Dlaczego?"
„Dlaczego mnie zabierasz? Nie masz nic. A teraz nie masz nic, a do tego kobietę, która nie widzi nawet chleba, który je”.
Poczuła, jak opiera się o framugę drzwi. „Może” – powiedziała cicho – „łatwiej jest nic nie robić, kiedy masz kogoś, z kim możesz dzielić ciszę”.
Kolejne tygodnie były powolnym przebudzeniem. W domu ojca Zainab żyła pozbawiona zmysłów, zmuszona do milczenia, niewidzialności. Jusza postępowała odwrotnie. Stała się jej oczami, ale nie poprzez same opisy. Malowała świat w umyśle Zainab z mistrzowską precyzją.
„Słońce dziś nie jest po prostu żółte, Zainab” – powiedział jej, siedząc na brzegu rzeki. „Jest jak brzoskwinia, zanim się ją zgniecie. Jest ciężkie. Jest jak gorąca moneta wciśnięta w dłoń”.
Nauczył ją języka wiatru: czym szept topoli różni się od suchego szelestu eukaliptusa. Przyniósł jej dzikie zioła, pieszcząc palcami ostre krawędzie mięty i aksamitną korę szałwii. Po raz pierwszy w życiu ciemność nie była więzieniem, lecz płótnem.
Po południu wsłuchiwała się w rytm jego powrotu. Wyciągnęła rękę, by dotknąć szorstkiej tkaniny jego szaty, jej palce wyczuwały miarowe bicie jego serca. Zakochała się w duchu, człowieku, którego charakteryzowały ubóstwo i dobroć.
Ale cienie zawsze wydłużają się, zanim znikną.
Pewnego wtorku, ośmielona nowo odkrytą niezależnością, Zainab wyruszyła z koszem na obrzeża wioski, aby zbierać warzywa. Znała trasę: czterdzieści kroków do dużego kamienia, ostry zakręt w lewo, by uciec od zapachu garbarni, a potem prosto, aż strumień ochłodzi powietrze.
„Patrz!” syknął głos. Brzmiał jak tłuczone szkło. „Królowa żebraków poszła na spacer”.
Zainab zamarła. „Aminah?”
Jej siostra naruszyła jej przestrzeń osobistą, a duszący zapach drogiej wody różanej ją ogarnął. „Wyglądasz żałośnie, Zainab. Naprawdę. Nie mogę uwierzyć, że zamieniłaś rezydencję na lepiankę i faceta, który śmierdzi jak ścieki”.
„Jestem szczęśliwa” – powiedziała Zainab drżącym, ale stanowczym głosem. „Traktuje mnie, jakbym była ze złota. Nasz ojciec nigdy tego nie rozumiał”.
Aminah wybuchnęła śmiechem, wysokim, przenikliwym śmiechem, który spłoszył pobliską wronę. „Złoto? Och, biedactwo! Myślisz, że jest żebrakiem, bo jest biedny? Myślisz, że to tragiczna historia miłosna?”
Aminah pochyliła się do przodu, jej ciepły oddech musnął ucho Zainab. „On nie jest żebrakiem, Zainab. On jest skruszony. To człowiek, który stracił wszystko w hazardzie, którego nie mógł wygrać. Nie jest z tobą z miłości. Jest z tobą, bo się ukrywa. Wykorzystuje twoją ślepotę jako płaszcz”.
Świat ucichł. Śpiew ptaków, szum wody, wiatr… wszystko ucichło, zastąpione szumem w uszach Zainab. Zatoczyła się do tyłu, jej laska uderzyła o korzeń i omal nie upadła.
„On kłamie” – wyszeptała Aminah. „Zapytaj go o „Wielki Pożar na Wschodzie”. Zapytaj go, dlaczego nie może pokazać się w mieście”.
Zainab uciekła. Nie użyła laski; biegła instynktownie i z bólu, a nogi, pchane czystą desperacją, niosły ją z powrotem do chaty. Siedziała w ciemności godzinami, a zimna ziemia przenikała ją do kości.
Kiedy Yusha wrócił, powietrze było inne. Zapach dymu z drewna wydawał się teraz zwodniczy.
